قوله : و الاجود الاوّل : مقصود از [ الاوّل ] قول مشهور يعنى لزوم عدّه حرّه براى امّ ولد مىباشد . متن : و لو مات سيدها و هي مزوجة من غيره فلا عدة عليها قطعا و لا استبراء و كذا لو مات سيدها قبل انقضاء عدتها أما لو مات بعدها و قبل دخوله ففي اعتدادها منه أو استبرائها نظر من إطلاق النص باعتداد أم الولد من سيدها . و انتفاء حكمة العدة و الاستبراء ، لعدم الدخول و سقوط حكم السابق بتوسط التزويج . فرع شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرمايد : اگر آقاى كنيز فوت نمود در حالى كه وى به تزويج غير درآمده باشد قطعا در اين صورت عدّه براى فوت مولا برعهده كنيز نمىباشد چنانچه استبراء نيز لازم نيست يعنى پس از موت مولا بر شوهر كنيز لازم نيست براى مدّتى از كنيز بعنوان استبراء رحم او كناره گيرد . و همچنين است اگر وفات آقا در اثناء عدّه طلاق از شوهرش اتفاق بيافتد مثلا مولاى كنيز در زمان حياتش كنيز را به عقد ازدواج مردى در آورد و سپس مرد وى را طلاق داد و كنيز به نگهداشتن عدّه مبادرت ورزيد اتفاقا پيش از آنكه عدّه منقضى شود مولا فوت كرد حكم در اينجا آنست كه بر كنيز لازم نيست به منظور فوت مولايش عدّه وفات نگهدارد زيرا زن در اثناء عدّه طلاق ( مقصود عدّه رجعى است ) به منزله زوجه محسوب مىشود از اينرو همچون صورت قبل نه عدّه وفات در حقّش لازم است و نه استبراء اما اگر فوت مولا پس از انقضاء عدّه طلاق واقع